Ótamið land og hamslaust fólk

Fólk sem drekkur ekki, er ekki örvilnað af sorg eftir morð á nánum ættingja, lendir aldrei í vandræðum og hefur mikla samskiptahæfni er yfirleitt ekki gott í vinnunni ef hún snýst um að leysa flókin sakamál, eða sú er a.m.k. kenning flestra lögguþátta 21. aldarinnar. Í Untamed á Netflix erum við kynnt fyrir drykkfelldum fráskildum tillitslausum löggugaur (leikinn af Eric Bana) sem hvæsir allt sem hann segir, kýs helst að ferðast um á hesti, getur fundið allt sem týnist í hinum risavaxna Yosemiteþjóðgarði og fær alla til að gera allt fyrir sig á óskiljanlegan hátt, milli þess sem hann hrekur burt birni og leitar upplýsinga hjá frumbyggjunum. Í þættinum er hann komin með unga og geðþekka borgarlöggu sér við hlið og smám saman ná þau góðu sambandi sín á milli þó að þau hugsi afar ólíkt (já, þetta er sama flétta og í Q-deildinni). Sem er kannski eins gott því að í þessum þætti týnir fólk tölunni eins og í Taggart forðum daga og öll pokahorn eru troðfull af óhreinu mjöli.

Sam Neill hefur lengi verið í uppáhaldi hjá mér þó að fjölskyldan hafi á sínum tíma gefist upp á Njósnaranum Reilly sem gladdi landsmenn haustið 1984 (ekki síst þátturinn þar sem Reilly var berrassaður). Ég horfði ekki síst á Untamed hans vegna sem er yfirleitt góð regla (ekki þó þegar kom að Jurassic World: Dominion þar sem Sam flæktist um í tilgangsleysi eins og allir aðrir) og reyndist það rétt mat því að Sam er mikilvægur í þættinum og það eru fleiri áhugaverðar persónur þó að kannski sé það hin ameríska náttúra sem er aðalstjarnan. Sérstaklega eru Wilson Bethel, Lily Santiago og Rosemarie DeWitt góð í sínum hlutverkum. Mér fannst fléttan samt óþægilega flókin og var farinn að missa áhugann á tímabili eftir því sem flækjurnar urðu æ meiri. Ég veit raunar ekki hversu algengt það er utan sakamálaþátta að þegar morð er framið tengist það samt alls ekki fjölmörgum öðrum glæpum á sama stað og tíma.

Netflix mælti líka með Wayward sem er kanadískur tryllir um vandræðaunglinga í furðulegum meðferðarskóla sem minnir á sértrúarsöfnuð. Skýringin er eflaust að Toni Collette er í þættinum og vinnur leiksigur að vanda. Megináherslan í þessum þáttum er á þrjá aðkomumenn í dularfullum bæ í Vermont sem heitir Tall Pines og virðist afar „unheimlich“ í fyrstu, þ.e. á einhvern hátt skakkur án þess að það blasi við hvað er að. Löggan Alex og stúlkurnar Leila og Abbie þurfa að glíma við þrúgandi annarleika þessa smáa en altæka samfélags og þar er höfuðandstæðingurinn hin snjalla Evelyn meðferðargúrú sem er ekkert lamb að leika sér við og glíman ekki síst við fastmótaðar uppeldishugmyndir hennar sem eru afar fjarri íslensku uppeldi.

Þátturinn er hugmyndalegur spennuþáttur með mikilli táknrænu í anda Severance, ekki jafn snjall en þó áleitnari eftir áhorf en ég átti von á. Þar skiptir miklu máli stórleikur Toni Collette sem er nánast eins og Anthony Hopkins að leika Hannibal Lecter og ég stóð mig að því að vera farið að lengja eftir atriðum hennar. Lesbísk og transhugmyndafræði skiptir miklu máli og eins er ofsafengin meðferðarhugmyndafræði augljóslega í skotlínunni. Kannski er helsta ádeila þáttanna á bandaríska stjórnunaráráttu og takmörk þess að innrétta allan heiminn eftir eigin höfði. Verðugur boðskapur á tímum þegar linnulausar tilraunir fjölmiðla til að grafa undan sátta- og miðjustjórnmálum hafa leitt af sér uppgang stjórnmála eins og voru í tísku á 3. og 4. áratug aldarinnar sem leið.