Nornir, kisur, 365 kjólar og gráir fiskar

Fjórar bækur eftir hinar belgísku Mariette Vanhalewijn (f. 1940) og Jaklien Moerman (1931–2011) komu út á íslensku árin 1971–1973, þýddar af Örnólfi Thorlacius en gefnar út af Iðunni. Enn eru þetta vinsælir safngripir sem oft er auglýst eftir á netinu, ekki síst vegna þess hve fallegar teikningar Moerman þykja. Moerman og Vanhalewijn gerðu fleiri bækur saman, sumar í þessum sama myndastíl og efnið á mótum raunsæis og ævintýra. Vanhalewijn hefur þótt hafa gott vald á léttleika tungumálsins en líklega eru það þó hinar auðugu myndir Moerman sem heilla flesta.

Ein af bókunum fjórum fjallar um litla norn sem heitir Nanna á íslensku, Wanda á ensku, Hilda á sænsku en í sumum tungumálum eru stuðlarnir látnir lönd og leið. Þetta er krúttleg saga um samlíðan en myndir Moerman drógu athygli að bókinni, einkum fjölbreytt notkun blámans.

Hið sama gildir um Prinsessuna sem átti 365 kjóla og þurfti að læra meiri nægjusemi til að vera í húsum hæf. Þessi saga komst inn í tungumálið því að ég man eftir mörgum dæmum um íslenska forréttindakrakka sem líkt var við téða prinsessu. Hugtakið „forréttindablinda“ komst síðan inn í fræðimál fyrir nokkrum árum en þar sem hver einasti maður á Vesturlöndum er haldinn slíkri blindu, ekki síst þeir sem mest nota hugtakið, átta ég mig ekki á gagnsemi þess.

Ekki man ég lengur eftir því hvað gerðist í bókinni um Grétu og gráa fiskinn en sé að einnig hún heitir ýmsum nöfnum á ýmsum tungum (Mirabella á sænsku) og hið sama á við um Jonna með kisuna en ég er ekki einu sinni viss um að hafa lesið þá bók þó að ég hafi lesið ansi gott hlutfall af barnabókum þess tíma. Að neðan má sjá eintak Bókakaffisins í Ármúla þar sem bókin var til fyrir jól.