Dansað við skúrka

Í ljósi þess að Næturvaktarstjórinn (e. The Night Manager) var einn besti njósnaþáttur sem gerður hefur verið síðan Smiley’s People var og hét, og hélt mér enda límdum við varpið vikum saman fyrir nokkrum árum var ólíklegt að ég stæðist syrpu 2 þó að mér finnist í prinsippinu vond hugmynd að endurlífga eldforna sjónvarpsþætti eins og nú er í tísku (Arrested Development, Twin Peaks, Dallas, Degrassi o.s.frv.). Engin regla er þó án undantekninga og syrpa númer tvö fór óneitanlega með mig á staði sem ég átti ekki von á. Þó að hún sé ekki skrifuð af Le Carré sjálfum gæti hún sem best verið það því að sannarlega er margt sótt til hans. Ég var auðvitað að vonast eftir að sjá Oliviu Colman og jafnvel Hugh Laurie aftur og það kom að því en strax í 3. þætti var ég ekki lengur að horfa til fortíðar. Tom Hiddleston er orðinn tíu árum eldri og kinnfiskasoginn eins og allir miðaldra verða sem fórna andlitinu fyrir fullkominn líkama. Í þessum þætti er Jonathan Pine eða Tom Quince enn á lífi en nú heitir hann Alex, enn á vegum bresku leyniþjónustunnar og stjórnar náttuglugenginu í London sem á víst einvörðungu að fylgjast með en alls ekki taka þátt í aðgerðum eða lenda í vandræðum — sjáum hvernig það gengur! Strax frá upphafi er þátturinn æsispennandi, þó að ekki væri nema vegna allra drónaskotanna og æsandi tónlistar Federico Jusid.

Hótelþemanu er haldið að breyttu breytanda en nýr höfuðandstæðingur kynntur til sögu, leikinn af hinum ákafa mexíkóska leikara Diego Calva sem er eftirminnilegur úr bæði þáttum og bíómyndum og sannarlega hér líka. Ég er ekki fjarri því að hann sé aðalástæðan til að horfa á þessa seinni syrpu. Líkt og dólgurinn Richard Roper (Hugh Laurie) í fyrri syrpu, felur kauði sig á bak við góðgerðarsamtök og er snöggur að ganga frá öllu náttuglugenginu hans Toms í fyrsta þætti og nær næstum að drepa hann sjálfan með einni mikilli sprengju sem rífur hálft hótel í sundur meðan hann sést ganga töffaralega og hvítklæddur burt án þess að líta við. Ég varð strax æstur að sjá meira af Diego. Eftir þessa ógæfulegu byrjun þarf Jonathan að taka á sig enn eitt gervi og heitir nú Matthew Ellis (og stundum Max). Markmið hans er hið sama og í fyrstu syrpu, þ.e. að vingast við nýja glæpaleiðtogann Teddy (sem sé Diego Calva). Berst nú leikurinn til Kólombíu sem ég hef ólíkt ýmsum bestu vinum mínum aldrei heimsótt en ég man að í mörgum leikjum okkar bræðra í bernsku kom fyrir skúrkur sem kallaður var „kólombíska ljónið“; notið þær upplýsingar að vild.

Nú er okkar maður á vegum tveggja bandamanna (Basil og Sally) í bresku leyniþjónustunni sem að einhverju leyti koma í stað hinnar einbeittu Angelu Burr (Oliviu) sem er á hliðarlínunni í þessum þætti, en á tindi kerfisins er líka fólk sem vinnur gegn honum, þar fremst í flokki hin fágaða Mayre Cavendish sem hin ágæta leikkona Indira Varma leikur. Vitaskuld er Tom afar heillandi og á frekar óskiljanlegan hátt hefur Teddy ekki fyrr komið auga á hann en þeir eru orðnir bestu vinir og það virðist ætla að haldast jafnvel eftir að okkar maður rekst á einu konuna í Kólombíu sem þekkti hann líka í Alex-gervinu. Sú virðist vera ástkona skúrksins okkar (Bond-stúlkan) en er fljótlega orðin handgengin Tom líka og kemur honum í nánara samband við Teddy eftir að Jonathan/Tom/Andrew/Alex/Matthew/Max (Tom) hefur komist að því að hinn nýi andstæðingur er í raun launsonur Ropers (Hugh Laurie) og hefur tekið við stöðu hans sem helsti óvinur mannkynsins. Alveg fram á lokamínútu erum við óörugg um hvar þessi Bond-stúlka (leikin af Camilu Morrone) stendur eiginlega í þessum átökum öllum.

Ég heillaðist á sínum tíma af innilegu sambandi Pine og Ropers (Hiddlestons og Laurie) en það er þó ekkert miðað við það sem gerist milli okkar manns og Teddy. Kannski skiptir hér máli að Diego Calva er leikari af því tagi sem maður sér ekki á hverjum degi og kannski eru sum okkar einfaldlega furðu tilbúin til að heillast af suður-ameríska sjarmanum. Teddy er bæði afar demónskur, talar hægt og stundum nánast í orðskviðum en strax í þætti 2 fer hann líka að snerta Tom (eða Jonathan í gervi Matthews) á ástúðlegan hátt þannig að úr verður eitt hómóerótískasta samband hetju og skúrks sem ég hef séð síðan Point Break var og hét. Það snýst í orði kveðnu um að annar ætlar að lána hinum peninga en í raun um að báðir eru ómótstæðilegir. Fyrst hvarflaði að mér að ég væri jafnvel að ímynda mér þessa erótísku spennu en þróunin í þætti 3 tók af öll tvímæli. Ólíkt Blofeld og öðrum Bond-skúrkum fyrri tíma gengur Teddy um í klæðlitlum bolum (sjá að ofan) og þegar okkar maður liggur á gægjum að fylgjast með samtölum hans minnir það eiginlega meira á Anthony Perkins í Psycho en James Bond.

Í þriðja þætti endurtaka svo þessi nýi Bond, nýja Bondstúlkan og nýi Bondskúrkurinn frægt „threesome“ dansatriði úr Y tu mamá tambíen (sjá mynd að ofan) áður en kameljónið Jonathan/Tom/Andrew/Alex/Matthew/Max heldur ræðu yfir Teddy um náttúrulega sviksemi mannskepnunnar. Í kjölfarið kemst hann í lífshættu en eftir að Teddy hættir við að drepa hann borða þeir saman og Teddy snertir varir hans ástúðlega. Síðan stara þeir lengi í augu hvor annars áður en Teddy trúir Matthew fyrir sínum helstu leyndarmálum. Þó að hinn einkaskólagengni John Le Carré dansaði iðulega á þessari línu í sínum skáldsögum (oftast þurrkað út úr aðlögunum) hefur bilið milli njósna og tælingar sjaldan verið minna. Ég hefði annars notað fyrirsögnina „fortíðardrauga“ fyrir þessi skrif ef það væri ekki margnýtt klisja. Roper og Pine áttu ekki von á að sjá hvor annan ofan moldar á ný en þurfa í miðri syrpu báðir að horfast í augu við upprisinn draug. Arfleifð og áfallastreituröskun verður síðan meginefni þáttarins. Teddy reynist ekki aðeins vera launsonur Ropers (þó að ekki líkist þeir vitund í útliti) heldur er sá forni færaglöggi fjandi óvænt enn á lífi þraukandi í dauflegri Mengele-útlegð og plottandi valdarán í Kólombíu þó að sjálfur segist hann vera orðinn klókari maður, eins og Hrafnkell Freysgoði í samnefndri sögu.

Annar sonur Ropers Danny birtist fyrr í þættinum, leikinn af sama leikara (Noah Jupe) og í fyrri syrpunni en nú á fullorðinsaldri (þetta var afar sjaldgæft einu sinni en er nú farið að sjást oftar). Það kemur skýrt fram í þættinum hversu særðir á sálinni báðir feðgarnir eru eftir átök fyrri syrpunnar, engu síður en söguhetjan Pine eða Angela. Við fáum líka að sjá ákafa sonaást Teddys í garð skúrksins föður síns þó að þeir virðist ekki getað treyst böndin nema yfir trumpískum landvinningadraumum. Þetta minnir mig raunar eigi lítið á ástúðleg sambönd í eddukvæðum. enda líkir Roper sjálfum sér beinlínis við dreka á borð við Fáfni um leið og hann segir gömlum félaga að Danny sé eini sonur sinn (þ.e. ekki Teddy) sem reynist örlagaríkt. Sjálfur er Teddy að ala upp her munaðarleysingja til að ræna völdum en einn strákurinn, Octavio (nafnið er varla tilviljun ef maður þekkir sögu rómversku tríumvíratanna), birtist í 2. þætti eins og munaðarleysingi Tjekoffs og leikur lykilhlutverk löngu síðar í þættinum. Eftir ógætileg umrmæli Ropers um Teddy berast honum til eyrna nær Pine til hans og glíma þeirra breytist fljótlega í faðmlag þannig að líkt og í grískum harmleik reynir Jonathan að láta soninn verða föðurnum að falli. Í raun og veru eru það samt frekar foreldrar sem eru skeinuhættir börnum sínum.

Ég var alltaf ívið hrifnari af þeim sem hjálpuðu Bond en honum sjálfum (kannski vegna almennrar aðdáunar á minni háttar persónum) og þó að það sé farið afar illa með flestar ef ekki allar aukapersónur í þáttunum eru nokkrar sem ná að þrauka og skipta talsverðu máli. Fyrir utan unglinginn Tavo (sem minnti mig mjög á skósvein Eyvindar í Hrafnkels sögu og ég var sannfærður um að yrði drepinn en er að lokum einn fárra hjálparmanna Jonathans sem lifir af) fannst mér mest koma til leyniþjónustuhjálparmannanna Basil og Sally og njósnarans Álvarez sem gera Pine kleift að heyja fæðardeiluna við Roper. Ég átti lengi von á svipuðum sögulokum og í fyrstu syrpu sem komu þó ekki en bind þó vonir við að okkar maður er enn á lífi.