Fáyrðalist

Hinn hugkvæmi Andri Snær Magnason hefur ort eitt stysta ljóð íslenskrar tungu sem heitir 1. apríl og er aðeins eitt orð: „Marsbúinn“. Líklega skilja aðeins Íslendingar allar merkingarnar í þessu. Ljóðið birtist í fyrstu ljóðabók hans Ljóðasmygl og skáldarán (1995) en sá titill er írónísk vísun til metsöluhöfundarins Alistair McLean sem fáir muna eftir lengur en líka snjöll yfirlýsing um það sem Andri Snær ætlaði sér og strax þessa fyrsta ljóðabók seldist í mun meira upplagi en vant er um ljóðabækur — minnir að þau hafi orðið yfir 1000 sem var fáheyrt þá jafnt sem nú — sem var aðallega Andra sjálfum að þakka en ég sá hann selja ófá eintök af henni með sínum mikla sjarma. Ljóð hans eru líka mun aðgengilegri en flest það sem samið var í ritlist í Háskólanum á sama tíma og féllu vel að hinni kómísku íslensku ljóðahefð sem Þórbergur, Laxness og Jón Helgason eru líka hluti af.

Dagur móðurbróðir minn var líka áhrifavaldur á Andra eins og glöggt má sjá á ýmsum fyrstu ljóðum hans og eru það ekki slæm áhrif þó að Andri hafi sem betur fer alla tíð verið afar fjarri Dag í lífsstíl. Dagur birti árið 1983 ljóðið að neðan í Tímariti Máls og menningar og ég hef alltaf verið stoltur af því að vera skyldur höfundinum (þó að það fjalli heldur nöturlega um minn vinnustað). Mér finnst svo sérstaklega fallegt við að ná að segja eitthvað í fáum orðum eins og Íslendingar hafa vitað frá því að þeir skrifuðu upp eddukvæði forðum. Ég hef ort nokkur slík ljóð sjálfur þó að það viti enginn.