Hendur á mjöðm

Í mikilvægustu bók ársins beini ég einkum sjónum að aukapersónum og minniháttarpersónum í Íslendingasögunum en áhugi minn á þeim er mun almennari og það tek ég skýrt fram meðal annars með því að víkja reglulega sögunni að öðrum frásögnum og ekki aðeins fornum prósatextum. Ég er frá fornu fari aðdáandi kvikmyndarinnar Rocky Horror Picture Show (áður söngleiks) enda átti systir mín plötuna og mamma spilaði hana mikið árið sem eigandinn var í Finnlandi, löngu áður en ég sá myndina. Myndin er ekki góð á neinn hefðbundinn hátt en hefur sérstakt kynngimagn vegna þess hversu tryllt hún er. Höfundurinn Richard O’Brien hitti þar á óskastund en hefur annars verið bæði skapandi og túlkandi listamaður áratugum saman án þess að nokkuð annað slægi í gegn hjá honum. Einn hittari með talsvert endingargildi er líklega alveg nóg.

Meginástæðan fyrir hversu vel heppnuð myndin hefur verið í fimmtíu ár er Tim Curry í hlutverki Frank ‘n’ Furter. Hún var vitaskuld aldrei bendluð við óskarsverðlaun fremur en aðrar byltingarkenndar kvikmyndir (upphaflega söngleikurinn fékk hins vegar verðlaun í Bretlandi) en Tim Curry er samt eins og Anthony Hopkins í The Silence of the Lambs, hann hertekur hvíta tjaldið og þá skiptir ekki öllu máli þó að fléttan sé lítt skiljanleg og myndin sé 100 mínútna kitschveisla á herðum gamalla hryllingsmynda. En ástæðan fyrir að hún komst í frtæðibókina mína eru transylvaníubúarnir sem eru í aukahlutverki og sjást fyrst og fremst í tveimur söngatriðum, „The Time Warp“ og „Hot Patootie“ (seinna lagið er alveg úr takt við restina af myndinni en í miklum takt við tónlist Meat Loaf yfirleitt), dansandi fyrst afar skipulagðan dans sem okkur áhorfendum er kenndur en í síðari laginu mjög óskipulegan en fyndinn diskódans (sjá að ofan).

Þessar aukapersónur eru á öllum aldri og af stærðum og gerðum, örfáir í hópnum leikarar og jafnvel nokkuð þekktir (Christopher Biggins er það en að vísu ekki utan Bretlands). Þau eru valin til að vera skrítin og sundurlaus hópur og ég hef valið að fylgja 2-3 í hvert sinn sem ég horfi aftur á myndina þannig að ég er farinn að kynnast þeim allvel þó að það hafi alls ekki verið ætlunin. Sögumaðurinn er leikinn af sjálfum Mycroft Holmes (eða Blofeld), Charles Gray, sem er afar virðulegur og þess vegna er fyndið að hann dansi líka. Hann fer líka með mögnuð lokaorð myndarinnar eins og hann sé sjálfur Richard Burton og hún sé grafalvarleg. Charles Gray var svipsterkur fremur en fríður og ekki gamall þarna en á þessum tímum var fólk á fimmtugsaldri háaldrað.

Vegna þess að ég hef horft svo oft veit ég að statistarnir eru allir í fyrsta atriðinu líka og leika þar venjulega Ameríkana, m.a. hinn kornungi Perry Bedden sem sést hér að neðan með myndavél og sést dansa í efstu myndinni. Hann er í raun Frakki sem heitir Pierre en það vissi ég ekki fyrr en nýlega þó að það blasi svo sem við miðað við útlit hans. Perry Bedden var um tvítugt þegar hann tók fyrst þátt í þessu listaverki en hefur síðan oft tekið að sér hlutverk í ýmsum uppfærslum þess.

Annar eftirminnilegur statisti er hin háaldraða Peggy Ledger sem var aðeins 150 sm (á hæð við ömmu mína) en fékk að segja tvær setningar í myndinni; önnur þeirra er „Lovely Party“ sem er hluti af „Hot Patootie“ atriðinu. Hún er samt ekki smæsti aukaleikarinn því að dvergurinn Sadie Corrie er aðeins 120 sm. Það þótti ekki spilla í þessari mynd að vera með óvenjulegt útlit. Hún var og er óður til þeirra sem eru öðruvísi og í því liggur slagkraftur hennar meðal annars.

Þó að Perry og Peggy og þau hin séu flest í giftingaratriðinu í upphafi myndar fá þau ekki að syngja í laginu sem fylgir þar á eftir, „Dammit Janet.“ Þar birtast hins vegar Richard O’Brien sjálfur og Patricia Queen klædd eins og par í frægu bandarísku málverki eftir Grant Wood og fara með orðið „Janet“ á viðeigandi stöðum í atriðinu sem mér finnst alltaf jafn fyndið enda hef ég sannarlega húmor fyrir bakröddum sem er líklega hluti af aukapersónublætinu.

Líkt og margir aðrir pistlar mínir á þessari síðu leiðir þessi ekki neitt; ég er fyrst og fremst að deila með ykkur ýmsum hugðarefnum mínum án þess að skilja forsendur mínar of vel.