Ágengar bakraddir
Þó að ég hafi alltaf vitað að ég hefði enga hæfileika til að vera einsöngvari hef ég alltaf þótt lagviss (kannski öfugt við lipurð mína almennt) og hef því ímyndað mér að ég gæti slegið í gegn sem bakrödd. Þótt ótrúlegt megi virðast hefur mér samt aldrei boðist það hlutverk og þarf að ræða eineltið í íslenskri poppmenningu betur síðar, en ég kann vel að meta þegar bakraddir setja svip sinn á lög eða jafnvel taka þau yfir. Gott dæmi um það er lagið „Í hjarta þér“ eftir Jónas og Jón Múla Árnasyni sem Haukur Morthens gerði frægt á sínum tíma. Þó að Haukur eigi reyndar ekki roð í bakraddirnar (sem munu vera Eygló Viktorsdóttir heitin og Sigríður Maggý Magnúsdóttir) sem yfirgnæfa hann fullkomlega mestallt lagið með sínu „tjarara tjarara tjarararara“ sem er drjúgur hluti lagsins og kemur reglulega inn og þá heyrist lítið í Hauki á meðan fyrir utan að þær taka háa bakraddatóna meðan Haukur fer með línurnar áður en þær skella sér í tjarara-ið og sópa gólfið með veslings Hauki; hann er svo gott sem tjarara-aður út af sviðinu.
Einhvern veginn minnir þetta lag mig alltaf á hið gjörólíka níundaáratugarpopplag „Maria Magdalena“ sem sungið er af hinni þýsku Söndru sem seinna gekk að eiga lagahöfundinn Mihai Cretu frá Rúmeníu. En þó að Sandra syngi dágóðan skammt af laginu syngur bakraddasöngvarinn hennar ívið meira, einkum undir lokin. Sumir segja að það hafi verið Hubert Kemmler, aðrir að það sé Jens Gad. Ég er ekki frá því að það sé Kemmler á myndbandinu en kannski var það Gad á plötunni (þær voru enn til þá). En þegar kemur að síendurteknu viðlaginu þá hljóðar það svo: I'll never be Maria Magdalena (You're the creature of the night) / Maria Magdalena (You're a victim of the fight) / (You need love) Promise me delight / (You need love) / I'll never be Maria Magdalena (You're the creature of the night) / Maria Magdalena (You're a victim of the fight) / (You need love) Promise me delight (You need love). Það sem bakraddasöngvarinn fer með er í svigum og það er ívið meira en það sem Sandra syngur þó að hún fari vissulega með flestar línur í fyrri hluta lagsins. Að lokum tekur bakraddasöngvarinn það þó eigilega yfir.
Allir muna að hið sama gerðist þegar Ísland sendi númer inn í söngvakeppnina í annað sinn, árið 1987. Þá var Egill Ólafsson bakrödd og söng talsvert hærra en aðalsöngvarinn þrátt fyrir tilraunir til að deyfa hljóðnema hans enda sannarlega mikill söngvari. Á þessum árum fór alltaf eitthvað úrskeiðis á sviðinu hjá íslensku flytjendunum enda á sama tíma sem hliðarvindurinn skall jafnan á þegar Einar Vilhjálmsson átti að kasta á stórmótum. Ekki dreymir mig endilega um að verða slík bakrödd en væri sáttur við að fá að skrækja eitthvað í bakgrunninum eða að fara með ú-ú-ú þar sem við á. Bið ekki um meira.
