18. aldar mektarmenn og afturgengnar kærustur
Eins og fram hefur komið hér og hér hef ég ýmis áform um söngleiki í félagi við vin minn tónskáldið (sem mig grunar stundum að ég eigi enn eftir að sannfæra um ágæti þeirra). Ein hugmynd mín um söngleikinn um Odd lögmann er að þar komi kvendraugar frá 18. öld við sögu til að auka stuðið. Keppinautur hans Fuhrmann var nefnilega aðalpersónan í einu helsta „sanna sakamáli“ aldarinnar eftir að kærasta hans Appollonía Schwarzkopf dó. Hún mun víst enn vera draugur á Bessastöðum. Fyrir utan Appolloníu og Fuhrmann væru hinar illu mæðgur Karen og Katarina Holm lykilpersónur. Guðbrandur Jónsson skrifaði sem kunnugt er um málið á sínum tíma, Þórunn Sigurðardóttir gerði svo leikrit um það fyrir rúmum þremur áratugum en mér finnst söngleikur með tilheyrandi draugadansi, e.t.v. undir áhrifum frá Kate Bush, gráupplagður til að segja þessa sögu og mikil áskorun fyrir textahöfund að koma nafni draugsins í rímið. Vigdís Finnbogadóttir gæti verið persóna í verkinu (jafnvel guðúrvélinni í lokin) þar sem hún var sambýlingur Appolloníu um hríð. Það er spurning hvort draga ætti fleiri fræga drauga Íslandssögunnar inn í leikinn til uppfyllingar. Reynistaðabræður kæmu helst til greina en eiginlega eru þeir efni í sérstakan söngleik. Íslandssagan er full af frábæru afþreyingarefni eins og Sverrir afi minn og Tómas Guðmundsson vissu flestum betur á sínum tíma og ég hef þegar rætt á þessum vettvangi.
Einn draugur væri þó augljóslega tengdastur Appollóníu efnislega en það er ráðskonan Miklabæjar-Sólveig sem undir lok 18. aldar var sterklega grunuð um að hafa í draugslíki banað séra Oddi á Miklabæ. Forsmáða konan og ótryggi veiklundaði karlinn eru rakið efni í söngleik, einkum ef um leið má koma að hugrakkri ádeilu á presta og amtmenn í anda róttækra íslenskra listamanna 21. aldar. Um hvarf síra Odds orti Einar Benediktsson eitt sitt magnaðasta kvæði, Hugleikur Dagsson mun hafa teiknað þessa sögu og fleiri skáldum hefur orðið þessi saga að yrkisefni. Ragnar Arnalds setti saman leikrit og áður Böðvar Guðjónsson frá Hnífsdal, skáld sem mér er annars lítt kunnugur. Augljóslega heillast margir höfundar (einkum karlar) af svikula prestinum og hinni hefnandi konu.
