Feiti maðurinn í sundlauginni
Um daginn rakst ég á bók um Vippa í fornbókabúð og rifjaði það upp ýmsar fornar minningar. Ekki að ég muni mjög mikið eftir bókunum um Vippa litla. Þær voru frekar hversdagslegar og ögn gamlar enda voru þær víst upphaflega samdar á 5. áratugnum. Vippi var smávaxinn gaur sem lenti í ýmsum ævintýrum sem upphaflega birtust í Vikunni í tíð Jóns H. Guðmundssonar (1906–1952) sem einnig er skrifaður fyrir Vippabókunum (Vippi vinur okkar, Vippi ærslabelgur og Vippi leysir vandann) með myndum eftir sjálfan Halldór Pétursson en þær voru endurútgefnar á bernskuárum mínum með sömu kápu á öllum þremur sem tll skiptis var rauð, blá eða grein. Í grein í Börnum og menningu árið 2007 upplýsti hins vegar Hermann Stefánsson rithöfundur að Vippi væri að uppruna norskur, höfundurinn væri Halvor Askløv og Jón hefði tekið þessa persónu til handargagns en aðlagað sögurnar íslenskum veruleika.
Eins og Hermann bendir á er hinn aðlagaði Vippi ákaflega íslenskur og barn síns tíma. Hann ferðast með mjólkurpóstinum og togurum og lendir alstaðar í vandræðum enda klaufabárður eins og Paddington sjálfur og ýmsar aðrar hetjur barnabóka saklausari tíma. Sem betur fer hefur Vippi sloppið við kvikmyndaaðlaganir og þar með Jung-líkanið þar sem alltaf þarf illan höfuðandstæðing og hetjan að lenda í tilvistarvanda. Hermann grunaði á sínum tíma (og mig grunar hið sama) að Vippi væri jafnvel ívið gleymdari í Noregi en á Íslandi og sjálfsagt er það að þakka frásagnargáfu þýðandans Jóns H. Guðmundssonar sem sannarlega gerði Vippa að sínum.
Sögurnar eru ekki tíðindamiklar og saknar maður svolítið þessa tíma þegar sögur gátu snúist einfaldlega um að spariföt voru brennd eða fólk ekki afgreitt á veitingahúsum og ekki var þörf á meiri lífshættu. Gott dæmi um það er sagan að neðan þar sem Vippi fer á þann ævintýralega stað Sundhöll Reykjavíkur og það eina merkilega sem gerist er að þar er stór og ógurlega feitur maður („bodyshaming“ greinilega fullkomlega eðlilegt á þeim tíma) sem ekki þorir að stinga sér til sunds. Svona voru barnabækurnar margar í minni bernsku og ekki laust við að ég sakni þess.
