Þroskaferð persónu sem klisja

Dagar mínir í Morisakibókabúðinni var á fríbókaborði við Breiðholtslaug og mig minnti að leshringsvinur hefði mælt með henni svo að auðvitað stakk ég henni á mig, hugsandi: Hún getur ekki verið nákvæmlega eins og kápan gefur til kynna! En eiginlega lýsir kápan bókinni nokkurn veginn nákvæmlega. Þetta er þroskasaga ungrar manneskju í örlítið gamaldags eða kannski sígildu umhverfi þar sem bækur eru eins konar blæti – ég þekki vissulega fólk sem dáir alla bókaskápana mína heima án þess að sýna minnstu viðleitni í þá átt að lesa eina af bókunum – og kannski örlítið í takt við gömul bakarí að því leyti. Kannski er engin tilviljun að gistihús með bókum til skrauts eru komin í tísku.

Aðalpersóna bókarinnar á kærasta sem reynist vera „rizzler“ og þar sem hún er af sívaxandi tegund ríkralandabúa sem hefur engar sérstakar skyldur dregur hún sig í hlé í bókabúð frænda síns. Sú reynist vera afar heilandi og bæði koma þau öllu vitrari, þroskaðri og sterkari úr 130 síðum bókarinnar (aðeins fleiri með hjálp smábókaumbrotsins), nákvæmlega eins og kápan gefur til kynna. Kannski er það hve allt er fyrirsegjanlegt sem gerir bókina að lítt spennandi lestri fyrir mig sem vil frekar lesa gömlu bækurnar mínar aftur og að þær nýju færi mér eitthvað nýtt og er þar að auki ekki með sama Japansblæti og Gwen Stefani. Þroskasagan sem hálfgerð klisja gerir mig líka ögn dapran; ég sé æ oftar fyrir mér handritshöfundafundi þar sem farið er yfir „ferð hetjunnar“ og eitthvað álíka prump. Ég geri ráð fyrir að líkt og gerist um íslenskar bækur í útlöndum hafi þessi bók aðallega verið þýdd vegna þess að hún seldist vel. Gæði og græði virðast vera samheiti í bókaheiminum.