Sú rödd var svo fögur
„Lengi býr að fyrstu gerð“, segir máltakið. Um daginn stóð ég mig að því að fara með ljóð sem ég man enn frá vorinu 1979 og hljómar þannig: „Sú rödd var svo fögur, svo hugljúf og hrein,/ sem hljómaði til mín úr dálitlum runni. / Hún sat þar um nætur og söng þar á grein / svo sólfögur ljóð um svo margt sem ég unni, / og kvöld eftir kvöld hóf hún ástarljóð ein - / Ó, ef að þú vissir hvað mikið hún kunni“. Ég man þetta allt ennþá vegna þess að mig minnir að sex okkar sem þóttum vel læs hafi fengið að fara í aukatíma í ljóðlestri og var þetta í eina sinn fyrstu skólaár mín sem ég þótti sérlega góður í einhverju því að skrift mín þótti oftast mjög vond; skömmu síðar var svo skipt um skrift á Íslandi. Raunar voru mér boðin aukadæmi í sjö ára bekk sem ég þáði ekki því að í þeim var mínus sem við áttum að læra átta ára (plús var fyrir sjö ára og sinnum níu ára).
Alveg eins og ég man kvæðið rétt, eftir að hafa glímt við það góða stund — það vafðist fyrir okkur mörgum að lesa þetta Ó! á sannfærandi hátt — mundi ég strax án netleitar eða hjálpar gervigreindarinnar mistæku að röddina ætti sólskríkjan og höfundur ljóðsins væri sjálfur Þorsteinn Erlingsson (1858–1914). Þetta kann að skýra hvers vegna við fórum ekki aðeins í pílagrímsferð til Bergþórshvols sumarið 1979 eftir að hafa áður lesið Njálu heldur var einnig komið við á Hlíðarendakoti sem Þorsteinn Erlingsson orti um.
Ég man líka að í ljóðakennslunni nutum við leiðsagnar eftirlaunakennara úr Langholtsskóla sem hét Eiríkur Stefánsson og var sjötugur en það var hærri aldur en ég náði utan um á þeim tíma og sumarið eftir kom í ljós að hann var raunar 75 ára. Ég held að við höfum öll tekið miklu ástfóstri við Eirík, ekki aðeins ég sem var illa haldinn af geróntófílíu fyrsta áratug ævinnar, og ljóðlestursæfingarnar hjá honum dugðu a.m.k. í hartnær 50 ár og þar með lengur en flest föt því að enn man ég kvæðið. Við fengum síðan að fóstra hvert sitt ljóð í kjölfarið. Við bræðurnir glímdum við Hannes Hafstein og Grím Thomsen og einn af okkur sexmenningum fékk þann mikla heiður að flytja sitt kvæði á Kjarvalsstöðum í tilefni af ári barnanna en það var ljóðið „Lítið á mig / nú er ég maður“ sem mun vera eftir Guðjón Guðjónsson (1892–1971) en ýmsir rithöfundar og listamenn eru af honum komnir. Ekki man ég ýkja margt fleira frá barnaárinu.
