Barsmíðabræður
Til eru spagettívestrar sem eru snilldarverk. Svo eru til aðrir sem ekki eru það. Ekki veit ég hvað ég á að segja um Lo chiamavano Trinità... sem var tekin í Abruzzo á Ítalíu fæðingarár mitt með ítölskum leikurum (og þó einkum áhættuleikurum), meðal annars gamanleikurunum Mario Girotti og Carlo Pedersoli sem gengu á þeim tíma undir nöfnunum Terence Hill og Bud Spencer og var sú sýnd á DR 2 um jólin. Þeir eru staddir í hálfgerðri endurgerð af The Magnificent Seven og þurfa að takast á við hinn illa en afar vel klædda Harriman majór sem er umkringdur af heilli hippakommúnu illmenna (sjá að neðan) og er túlkaður af sjálfum Farley Granger, allnokkru eftir að hann var helsti foli kvikmyndanna. Ásamt honum er hinn illi bandítti Mezcal (Calvera fátæka mannsins), leikinn af gamanleikaranum Remo Capitani sem kallaðist Ray O’Conner þegar hann lék í ítölskum vestrum. Handritið minnir talsvert á það sem ég hefði kannski skrifað 11 ára gamall.
Harriman majór vill flæma burt mormóna sem vilja rækta landið í friði og spekt og hafa óbeit á ofbeldi. Fléttan er reyndar aðeins afsökun sem fær tímann til að líða milli hinna kómísku slagsmálaatriða sem þeir Trinitybræður voru frægir fyrir löngu fyrir daga Jackie Chan. Í einu slíku afgreiðir Bud Spencer (sem vopn bíta eigi) heila níu illilega hippa líkt og Egill forðum. Í öðru fær mexíkóskur bandítti það óþvegið frá tröllinu Spencer sem er hliðstæður Þór í þessum myndum á meðan Hill er Loki sem er stöðugt að sannfæra bróður sinn stóra og sterka um að hann eigi allar góðu hugmyndirnar. Lokabardaginn er svo vopnlaust slagsmálatriði þar sem mormónarnir nýta sér öll slagsmálatrixin sem þeir lærðu af bræðrunum sem sjálfir afgreiða marga bandítta með fyndnum hætti. Við heyrum auðvitað ekkert í Spencer og Hill því að óþekktir Bandaríkjamenn fóru alltaf með línur þeirra en þeir eru myndarlegir á velli, hvor á sinn hátt. Helsta einkenni þessara mynda er annars að allir eru afar skítugir (greinilega mikill innblástur fyrir Hrafn Gunnlaugsson) og fyrir utan slagsmálabræðurna, bandíttana og Farley kominn yfir sitt besta eru afar úteygur tappi sem talar við sjálfan sig og sífullur Mexíkói eins konar „comic relief“.
Framhaldsmyndin ... continuavano a chiamarlo Trinità var jafnvel enn vinsælli á sínum tíma og skilaði meiri hagnaði en nokkur önnur ítölsk kvikmynd fyrir þann tíma og enn vinsælli var hún víst í Þýskalandi. Farley nennti þó ekki vera með og ekki einu sinni óaðskiljanlegir förunautar bræðranna í fyrri myndinni (sjá neðstu mynd) birtust aftur. Raunar er engin tilraun gerð til að vera með samhangandi fléttu milli kvikmynda heldur lenda þeir bræður í ýmsum ævintýrum svipað og píkareskar miðaldahetjur sem stöðugt eru að blekkja og ræna en reynast þó hjartagóðir þegar á reynir.
Trinitymyndirnar voru sýndar hér á landi og eins fjölmargar gamanmyndir með „Trinitybolanum“ Bud Spencer einum, meðal annars Karl í krapinu (Piedone lo sbirro) þar sem hann lék lögreglumanninn Piedone sem fór um veröld víða og urðu þær kvikmyndir meðal annars feykivinsælar í Austur-Evrópu á 8. áratugnum. Kannski skiptir hér máli að þessi húmor er á sinn hátt sóttur í þöglu myndirnar og orða er lítt þörf.
