Farsi og feigð
Mig grunar að einhverjum finnist helsta vandamálið við gamla hittarann Sleepless in Seattle skortur á lífshættulegum sjúkdómum og dauðsföllum líkt og í skáldsögum John Green og þannig varð Voicemails for Isabelle til, krúttleg Netflixmynd um sjarmerandi klikkaða kokkinn Jill (ég hef ekki nennt að kynna mér skilgreiningar á ‘manic pixie dream girl’ nægilega vel til að vita hvort þetta sé hún) sem nær utan um tilveru sína með því að deila henni á litríkan hátt með deyjandi systur sinni Isabelle og eftir lát hennar (þrátt fyrir alla gamansemi myndarinnar er Isabelle eins og hin fatlaða Selma í bókunum um Jón Odd og Jón Bjarna og þarf að deyja til að aðalpersónan geti þroskast) heldur hún áfram að skilja eftir skilaboð á símanum hennar án þess að það hvarfli að henni að einhver annar hafi fengið númerinu úthlutað. Þannig nær hún óvart sambandi við hinn krúttlegasta af öllum sjarmörum Nick Robinson sem ákveður óskiljanlega að halda áfram að hlusta á skilaboð sem augljóslega eru ekki ætluð honum og dettur ekki í hug að láta hana vita. Í staðinn flytur hann milli landshluta til að eltast við þessa skrítnu draumkonu. Nákvæmlega ekkert krípí við neitt af þessu.
Þetta er vitaskuld hræðilegur misskilningur og við blasir að fyrr eða síðar kemst hún auðvitað að öllu saman og þá er spurning hvort sambönd reist á blekkingu geti lifað af, þó að þau séu vissulega afar krúttlegt par og njóti þess vitaskuld að rómantísk popplög fara í gang í hvert sinn sem þau finna neistann — hvernig fer fólk annars að ef þau vantar? Stelpan á enga vini eftir lát systurinnar og samstarfsfólkið virðist flest hata hana en Nick (persónan heitir Wes en ég kalla hann bara Nick Robinson því að Nick er eins og leikari frá Cary Grant tímanum sem er eins í öllum gamanmyndum) nýtur þess að eiga bestu vini í ágætasta Noru Ephron stíl og þau eru ólíkt skynsamari en hann, en full sjálfshóls eins og algengt er hjá pörum. Einhleypt fólk er aftur á móti allt ömurlegt, jafnvel náungar sem eru með hlaðvörp til að kenna fólki að deita.
Húmorinn í myndinni gengur talsvert út á hvílíkir labbakútar karlmenn séu — ýmist með rautt auga eða segja „translucent“ þegar þeir meina „transparent“ — og hversu harður heimurinn sé í matargerðar- og kökubransanum. Folinn Lukas Gage er ekki nýttur sérlega vel sem ómerkilegur bakaradrengur sem virðist kunna það eitt að sleikja sig upp við yfirvaldið en Nick Offerman nær að kreista furðumikinn húmor úr frekar einhæfu hlutverki sínu sem Gordon Ramsay eftirhermukokkur (þó að besta grínið í þeim atriðum sé reyndar úr gamalli Burt Reynolds gamanmynd). Svo fer allt vel að lokum fyrir keðju heppilegra tilviljana, söguhetjan hættir að lifa í fortíðinni og að lokum hefur hún öðlast nægan þroska til að taka aftur saman við Nick Robinson eftir að hann hefur sýnt hæfilega iðrun og yfirbót. Við fáum ekkert „You had me at hello“ en þau reyna sitt besta. Kannski er þetta virðingarverð tilraun til að gera MPDG loksins að söguhetju.
Af einhverjum ástæðum var eina atriðið sem ég beinlínis hló að þegar ungi leiðsögumaðurinn sem hefur tekið að sér að vera fyndinn í rútunni fær taugaáfall og flýr, kannski af því að ég fæ öðru hvoru krúttlega nemendur af sömu kynslóð sem vorkenna sjálfum sér jafnvel að þurfa að sitja tíma hjá mér þótt enginn hafi neytt þá til þess.
