Mínar tíu myndir

Ég er einn af þeim sem var beðinn um að tilnefna tíu bestu kvikmyndir 21. aldarinnar, hamlaður mjög af því sem ég hef séð. Þó að engum bókmenntafræðingi sé vel við svona lista þótti mér það nokkur heiður. Nú veit ég ekkert hvað aðrir hafa gert á samfélagsmiðlum þar sem ég er í útlegð frá bók smettisins, en ég ákvað að birta minn lista hér vegna þess að það fellur ágætlega að eðli síðunnar. Ég hef ekki skrifað um nógu margar af þessum kvikmyndum (líklega fjórar eða svo — eins og þið getið komist að með leitarvél) en heiti því að gera það áður en yfir lýkur. Það tók mig ekki nema klukkutíma að setja listann saman en hjálpaði raunar að ég skráset allt sem ég horfi á og get auðveldlega fundið listana.

Minn listi var á þessa leið (leikstjóra getið): 1. Das Weiße Band (Haneke, 2009). 2. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (McDonagh, 2022). 3. Women Talking (Polley, 2022). 4. Anatomie d'une chute (Triet, 2023). 5. Mysterious Skin (Araki, 2004). 6. Carnage (Polanski, 2011). 7. The Power of the Dog (Campion, 2021). 8. Y tu mamá también (Cuarón, 2001). 9. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Dominik, 2007). 10. Saltburn (Fennell, 2023). Ég var ekkert sérstaklega að hugsa um kynjahlutfall en sé að það er ívið jafnara en hjá álitsgjöfunum almennt. Erfiðast var auðvitað að koma listanum úr 11 í 10, helsti vandinn við listann er að eflaust á ég margt snilldarverkið óséð, óþarfi er að taka fram að ég er mótaður af því hvar ég bý og hvaða menning er þar yfirþyrmandi og hugsanlega hefur listinn breytt frá því að ég svaraði spurningunni fyrir nokkrum mánuðum. Það er ekki beinlínis vandi að persónuleg reynsla mín og smekkur setur svip á hann en mér fannst heiðarleikinn mikilvægur þó að ég sleppti sumum myndum sem mér líkar afar vel við þó að það blasi við að þær séu ekkert sérstaklega góðar.

Mér sýnist að mér hafi aðeins tekist að koma einni mynd á íslenska listann yfir 25 bestu og er kannski ekki mjög hissa fyrir utan hve ég er iðulega hissa yfir hve fátt ég á sameiginlegt með öðru fólki.

Next
Next

Lífið er bassatónn