Minningar um þursabit
Uppstigningardaginn 20. maí 1982 var fimmtudagsleikrit útvarpsins Þursabit. Þetta var á þeim tíma sem fimmtudagar voru sjónvarpslausir sem ég geri ráð fyrir að 2010-kids finnist álíka erfitt að ímynda sér og manni fannst á sínum tíma erfitt að sjá fyrir ser sjónvarpslausa æsku foreldra okkar. Mig minnir að þetta hafi verið á þeim tíma sem nægja þótti að fara í bað einu sinni í viku, áður en fullorðinshormónar fóru að láta mann svitna. Baðið var milli hálfátta og hálfníu og síðan hlustuðum við á Þursabit og önnur leikrit (ég man enn eftir Frost á stöku stað í janúar 1984 þar sem sjálfur Laddi fór með aðalhlutverkið) eða jafnvel heimildarþætti um fjarlæg lönd og framandleg málefni. Fimmtudagskvöldin heima í Álfheimum voru notaleg þrátt fyrir sjónvarpsleysið.
Nokkrum árum síðar var sama leikrit, þá þýskt, flutt í sjónvarpinu en ég man best eftir útvarpsleikritinu þar sem Gísli Rúnar heitinn, fv. nágranni minn, lék frægan mann sem hét Pétur Rúnar (Peter Raven á öðrum málum) og sá fær þursabit heima hjá hjákonunni (þær hétu „vinkonur“ á 9. áratugnum) og af því skapast mikill blekkingarleikur þar sem vinkonan (Ragnheiður Steindórsdóttir) er í aðalhlutverki og þarf að halda mörgum lygaboltum á lofti líkt og aðalpersónur í försum síðari hluta 20. aldar þurftu almennt. Auk þess var Árni Tryggvason í hlutverki blinds píanóstillis og kynnti mann fyrir þessari starfsgrein. Þar sem hann er blindur veltir enginn honum fyrir sér en hann heyrir allt og áttar sig á lygavef frúarinnar.
Sem ég var að velta þessu forna leikriti fyrir mér í vor uppgötvaði ég að það var væntanlegt í sýningu í Póllandi (heitir auðvitað Lumbago þar í landi) og veggspjaldið segir alla sögu um hverja á að draga á staðinn. Ég man ekki hvort ég fór á Sex í sveit á sínum tíma en það sló aldeilis í gegn og eflaust mætti setja Þursabit aftur á svið hérlendis við miklar vinsældir. Flugmenn koma greinilega við sögu í pólsku gerðinni (farsinn Boeing-Boeing, meistarastykki Marc Camoletti, er frá svipuðum tíma og var afar vinsæll) enda nýtur engin stétt viðlíka varanlegs glamúrs (eða launa), þrátt fyrir að flugferðir hafi orðið mun hversdagslegri á seinustu áratugum. Mér finnst samt að Þursabit hafi verið samið sem útvarpsleikrit (undir heitinu A Slip of the Disc) sem bendir til að farsinn njóti sín vel með raddirnar einar að vopni. Mig minnir að hann hafi skemmt okkur dável og hafi ekki þjáðst svo mjög af hinni hefðbundnu útvarpsleikritahrynjandi leikaranna sem allir reyndu að herma eftir á sínum tíma. Hið sama gildir vitaskuld um Frost á stöku stað sem var eftir R.D. Wingfield og varð síðar að langærri sjónvarpsþáttaröð í Bretlandi.
