Að standa með gamla fólkinu
Þótt ótrúlega megi virðast sá ég ekki Grease í bíó átta ára gamall þótt þá stæði Grease-æðið sem hæst. Hún var ekki barnamynd og ég fór bara á barnamyndir á þeim tíma þó að ég gæti ekki alfarið leitt hjá mér menningarhetjurnar John Travolta og Oliviu Newton-John en hygg að ég hafi fyrst séð myndina á myndbandi á menntaskólaaldri. Nú á gamals aldri neyti ég aftur á móti reglulega færis, t.d. á gamlársdag síðasta, því að ég kann svo vel við myndina, finnst hún góðlátleg og meðal annars vegna þess að kennarar og aðrir fullorðnir eru ekki jafn djöfullegir og í mörgum öðrum unglingamyndum þess tíma. Eitt eftirlætisatriðið mitt er þegar einn af töffurunum sem fylgja John Travolta (þessi sem lítur út fyrir að minnsta kosti 35 ára) talar digurbarkalega um að hann sé ekki hræddur við skólastjórann en síðan birtist hún og hann lyppast samstundis niður með þeim afleiðingum að Danny (Travolta) getur gert grín að gaurnum.
Skólastjórinn var kona um sjötugt, leikin af hinu þekktu Eve Arden. Voru konur um sjötugt algengar í áhrifastöðum þá í kvikmyndum eða samfélaginu? Raunar ekki. Gerir myndin lítið úr skólastjóranum? Aldrei, sem er alls ekki sjálfsagt í unglingamyndum þess tíma. Hún er stundum spaugilega hátíðleg og vitanlega er fyndið þegar hún upplýsir í kallkerfi að myndir af bakhluta „múnara“ sem eyðilögðu danssjónvarpsþátt skólans hafi verið sendar til FBI og það megi alveg eins bera kennsl á þá af neðra andlitinu. En hún er ekki einu sinni eina eldri konan í myndinni. Bifvélavirkinn er eldri kona, eldri kona er yfirmaður á ísbarnum, og síðan er hinn óviðjafnanlega Blanche (Dody Goodman), einnig á sjötugsaldri, sem sér um að bæta aukahljóðum við kallkerfið og tárast af viðkvæmni þegar útskrift nálgast. Eru margar metsölumyndir ætlaðar táningum með svona mörg prýðileg aukahlutverk fyrir eldri leikkonur? Nei, því fer fjarri eins og allir vita sem þekkja leikhúsheiminn og hvernig leikkonur hverfa þar iðulega um fimmtugt. Svo gefur myndin okkur auk heldur fullt tilefni til að standa með gamla fólkinu (fyrir utan perrann Vince Fontaine).
Önnur eftirminnileg harðkjarnaaukapersóna í Grease er engillinn hvítklæddi sem birtist hinni góðgjörnu en einföldu Frenchy og er leikinn (sunginn) af hinni fornu táningastjörnu Frankie Avalon. Þetta er eitt litríkasta en jafnframt súrasta atriðið í myndinni vegna þess að verndarengillinn sem Frenchy telur vaka yfir sér er að vísu afar mjúkmáll í söng sínum en þegar hlustað er á textann er hann níð um Frenchy frá upphafi til enda. Eins og hann syngur: „Baby get moving / Why keep your feeble hopes alive? / What are you proving? / You've got the dream, but not the drive!“ og eftir þetta versnar textinn bara.
Staðalmynd í táningamyndum frá 8. áratugnum og til þessa dags er hinn illi íþróttagaur sem aldrei fer vel fyrir og í Grease er slík aukapersóna, Tom Chisum (að ofan) sem Sandy (Newton-John) fer að deita til að sýna Danny í tvo heimana. En öfugt við slíkar persónur yfirleitt er Tom (leikinn af Lorenzo Lamas sem síðan lék mjög mjög lengi í sápunni Falcon Crest) ekkert sérstaklega vondur, stundar ekkert einelti og finnur jafnvel að lokum aðdáanda við hæfi, hina lífsglöðu Patty sem hann hjálpar að lokum að afhenda árbækurnar í lokasenunni. Það er engin sérstök eineltismenning í Grease (nema gagnvart gleraugnaglámnum Eugene og jafnvel hann fær hálfpartinn uppreisn æru í lokin) og þessi góðlegi andi er kannski aðalástæðan fyrir að ég nenni að sjá hana ítrekað fyrir utan lögin og bernskuminningarnar um þau, ef ekki sjálfa myndina.
