Innan veggjanna
Strangur skólastjóri fer að gruna prest um óeðlilegan áhuga á ungum dreng þegar ungur kennari leitar til hennar og fylgir málinu eftir af hörku meðal annars með því að leita til móður drengsins en þó innan ramma þess sem leyft er. Að lokum hrekst presturinn úr starfi en konurnar þrjár vita ekki hvort þær gerðu rétt eða ekki. Ekki flókin saga en virkilega vel skrifuð í leikritinu og síðar kvikmyndinni Doubt sem ég sá á Netflix í annað sinn um jólin. Ég mundi fléttuna ekki vel þannig að mér fannst hún verðskulda annað áhorf og þá naut ég myndarinnar betur. Hún naut þess á sínum tíma að fjórir úrvalsleikarar eru í helstu hlutverkum: Meryl Streep, Philip Seymour Hoffman, Amy Adams og Viola Davis og það lýkst betur fyrir manni í annað sinn. Þetta er ekki skrípaleikur eða hermileikur eins og oft fær óskarverðlaunin heldur eru persónurnar spennandi og flóknar og við kynnumst þeim smám saman gegnum orð þeirra og gerðir.
Þessi fjögur voru öll tilnefnd til óskarsverðlauna og tvö þeirra hafa fengið þau fyrir að hafa hermt eftir sögulegri persónu en eru samt betri í þessari mynd. Sérstaklega leikur Streep skólastjóra sem er kunnugleg öllum sem hafa unnið í menntastofnunum, manneskju sem hefur mikla reynslu og kann sitt starf vel en hefur ef til vill einum of mikið sjálfstraust. Amy Adams leikur einfalda unga konu sem er full réttsýni en vill ekki ákæra neinn að þarflausu. Blanda þeirra tveggja reynist hættuleg því að úr þessu kemur herferð skólastjórans gegn prestinum sem hefur umgengist ungan dreng um of og er að sjálfsögðu strax grunaður um hið versta. Viola Davis leikur móður drengsins sem vill standa vörð um barnið en veit ekki hvað er rétt. Engin þeirra veit það í raun en þær vilja ekki heldur sitja hjá.
Philip Seymour Hoffman fær kannski áhugaverðasta hlutverkið: presturinn sem er grunaður um að misnota dreng á frekar litlum gögnum. Hoffman þarf að leika manninn þannig að hann gæti verið sekur eða saklaus og fáir eru honum fremri þegar kemur að blendnum skilaboðum. Mikil eftirsjá er að þessum stórkostlega leikara. Ég horfði ekki á myndina til að dæma um sekt eða sakleysi prestsins því að ég er einn af þeim fáu sem fagna því að vera ekki ævinlega í dómarasætinu. En það er auðvelt að sjá vísbendingar með eða á móti, einkum í ljósi umræðu seinustu áratuga um kaþólska presta.. Það er einmitt dómarasætið sem skólastjórinn er svo áköf að taka að sér á meðan móðir drengsins vill ekki að sonur hennar verði bitbein í siðferðislegum átökum. Kannski er sú fyrri fulltrúi hinna háværustu en hin hinna þöglu í nútímasamfélögum.
