Fígúra tekin alvarlega

Um árið ræddum við vinur minn James Bond myndir Daniel Craig en hann er mikill aðdáandi Casino Royale (2006) þó að honum finnist þær fjórar myndir sem fylgdu í kjölfarið (2008–2021) ekki vel heppnaðar. Í raun og veru er ég alveg sammála þessu mati og langar til að deila með ykkur kenningunni sem ég setti fram við hann um hvernig á þessu standi. Því miður tókst mér ekki að sjá myndina aftur af þessu tilefni þar sem streymisveitum eru mikil takmörk sett en ég vona að kenningin stæðist það áhorf. Þannig er að fyrri Casino Royale myndin (1967) er jafn hræðilega misheppnuð og sú seinni er góð, meðal annars vegna þess að hún á að vera paródía en allur Eon-flokkurinn um Bond (og raunar líka sú seinasta ókanóníska með Connery) eru eiginlega paródíukvikmyndir. Þetta er öfugt við það sem sumir halda ekki breyting sem varð með Roger Moore. James Bond í kvikmyndunum (en ekki skáldsögunum 13 og smásögunum eftir Ian Fleming) er frá upphafi grínfígúra, meðal annars karlremba hans og kvenhylli. Fólk var ekki einfeldingar á 7. áratugnum og enginn tók James Bond sérlega alvarlega; til voru aðrar og alvarlegri njósnamyndir á þeim tíma með Richard Burton, Michael Caine og fleirum. Þó að kvikmyndirnar gætu vel virkað sem spennumyndir voru þær aðallega grín og fígúran James Bond var grín vegna þess að það var ekki hægt að taka svona gæja alvarlega á 7. áratugnum, fremur en nú.

Myndaflokkurinn þróaðist æ meir í grínátt, allra helst á dögum Roger Moore en þetta á við um allar fimmtán fyrstu Bond-myndirnar. Með The Living Daylights breyttist þetta aðeins, dregið var úr gríninu og jafnvel var ekki lengur mikilvægt að hetjan væri Bond. Þess vegna eru myndirnar tvær með Timothy Dalton góðar spennumyndir en ekki endilega góðar Bond-myndir og Dalton fann sig aldrei fullkomlega í hlutverkinu. Kannski bar hann fullmikla virðingu fyrir Ian Fleming sem rithöfundi (hann las bækurnar reglulega þegar hann var að leika Bond). Síðan urðu tafir á þriðju myndinni og þá missti Dalton áhugann. Pierce Brosnan tók við og fór með Bond á svipaðan stað og áður. Árið 2006 var komin stemming fyrir raunsærri og alvarlegri Bond og úr varð ein allra besta Bond-myndin, Casino Royale.

Vandinn við hina nýju nálgun er að hún dugði eingöngu vel í eina hörkugóða spennumynd en alls ekki í seríu eins og James Bond (við svipaðan vanda glíma framhaldsmyndirnar um Júragarðinn og áður ókindina Kjamma, Jaws á frummálinu) hefur löngu verið. Seríuformið snýst um endurtekningar, vísanir og alvöruleysi. ‘Allo ‘allo er hin fullkomna sería og Scream í hryllingnum. Nálgunin í Casino Royale var aftur á móti fullkomin fyrir eina mynd en reyndist misheppnuð fyrir kvikmyndaseríu. Þannig að þó að Daniel Craig hafi vissulega sett svip sinn á hlutverkið gat hann ekki gengið jafn vel upp sem hetja í svona flokki. Þess vegna má treysta því að James Bond snúi nú aftur til grínsins, hver sem tekur gaurinn að sér. Maður vonar að það verði ekki virkilega góður leikari eins og sumir þeirra sem nefndir eru til, t.d. Cillian Murphy og Barry Keoghan. Theo James og Henry Cavill væru prýðilegir og ég horfi ef þeir verða fyndnir og engum dettur í hug að þessar myndir eigi að hafa nútímalegan samfélagsboðskap.