Trega vitnið

Ida Waage (Ingrid Bolsø Berdal) er skrifstofustjóri hjá lögfræðistofu sem finnur óútskýrðan reikning og fer að rannsaka málið, ekki vegna þess að hún hafi þörf fyrir að afhjúpa eitt né neitt heldur er hún aðeins að reyna að láta bókhaldið stemma. En þegar Ida eltist við dularfulla reikninginn verður hún fyrir óskiljanlegri mótstöðu og fyrr en varir er búið að kæra hana fyrir einelti á vinnustað, augljóslega til að þagga niður í henni. Hún reynir að halda áfram með málið en er ítrekað stöðvuð og eins þeir sem vilja styðja hana í fyrstu. Uns Ida er skyndilega orðin útlagi á eigin skrifstofu og jafnvel komin upp á kant við eigin fjölskyldu. Þá eru utanaðkomandi aðilar komnir á snoðir um málið og vilja auðvitað nýta sér Idu til að afhúpa spillingu hjá lögfræðingunum sem vinna meðal annars fyrir einn ríkasta mann Noregs. Allt eru þetta kunnugleg stef en það óvenjulega við norska sjónvarpsþáttinn Heskejakt (2020) sem ég sá í október (rétt áður en hann var fjarlægður af Netflix) er að sagan er aldrei þessu vant ekki sögð frá sjónarhorni einarðs blaðamanns eða óhræddrar löggu heldur dæmigerðrar aukapersónu slíkra spillingardramatíkur, konu sem er treg að koma þessu snjóflóði af stað.

Vissulega eru lögreglumenn og blaðamenn í bakgrunni (Fridtjov Såheim er brilljant í hlutverki hugsjónaríks skaphunds í löggunni) sem vilja nýta sér Idu til að koma sakamálum áleiðis og skrifa forsíðufréttir en gengur misvel vegna ýmissar skrifstofupólitíkur og síðan blandast hin eina sanna pólitík í málið og þá sér maður vel hversu veikir þessir aðilar eru. Ida sjálf er fyrst og fremst að reyna að lifa af og gera rétt. Hún verður þó fyrir endalausum árásum, fyrst innan fyritækisins og svo er hún rekin og verður fyrir aðkasti á opinberum vettvangi þar sem hún er sökuð um að vera rasisti — sem er skemmtilegt vegna þess að það er gaman að heyra orðið „rasist“ með norskum hreim. Málið flækist þegar dómsmálaráðherrann blandast inn í það og þá eru fjölmiðlarnir á sjálfstýringu að elta hana (ein eltir hana beinlínis inn á salerni) fremur en lögfræðingana eða auðjöfrana sem eru hinir raunverulegu skúrkar frá sjónarhorni Idu.

Inn í þetta blandast ýmsar aukasögur sem eru ekki síður áhugaverðar. Ein snýst um stöðu innflytjenda í norskri fyrirtækjamenningu. Pedram Samadi er duglegasti maðurinn í lögfræðifirmanu en nýtur ekki sannmælis fyrr en topparnir geta notað hann sem peð til að rægja Idu. Hin vaska Birgitte er hundelt af hinum krípí Jan Gunnar og þarf að lifa með þeirri áreitni og er að lokum pyntuð til að svíkja raunverulegan ástmann sinn, Jonas, stjúpson Idu (sem er leikinn af Axel Bøyum úr Øyevitne). Jonas sjálfur hefur reynt að bera kápuna á báðum öxlum í fyrirtækinu eftir að vera stöðugt stillt upp við vegg. Meðal annars er hann beðinn um að koma undan mikilvægum gögnum svipað og Greg í Succession en það er fyrst og fremst gert til að hanka hann og stjúpmóðurina á því. Þannig verður þetta mál allt eins og ljónagryfja sem stöðugt er verið að varpa saklausum ofan í á meðan skúrkarnir þrífast vel.

Þessi atburðarás er iðulega kölluð sirkus í þættinum og tilfinning manns í þætti 6 er að allir hafi misst stjórn á sjálfum sér og atburðarásinni yfirleitt. Ida er farin að ganga um með kúbein í paranojukasti, auðjöfurinn skammar lögfræðingana eins og smástráka á meðan efnahagsbrotadeildin og fjölmiðlar fara offari í að reyna að hanka ráðherrann. Gamli melurinn Bjørn Skagestad (sem lék Erlend í sjónvarpsþætti Liv Ullmann um Kristínu Lafransdóttur á sínum tíma) birtist og reynist einn helsti bandíttinn. Að lokum verður hræðilegt slys, Ida er í hættu að verða einn af helstu blórabögglunum, og táningurinn dóttir hennar orðar þetta best þegar hún segir Det spiller ingen rolle hva er sant. Málunum verður ekki bjargað nema með því sem Tolkien hefði kallað „eucatastrophe“; óvæntum veðrabrigðum sem snúa illu til góðs. Í þessu tilviki klúðrast málaferli Idu gegn lögfræðifyrirtækinu algerlega, helstu bandamenn Idu bregðast henni en dómurinn dæmir samt lítt skiljanlega henni í vil þó að raunar hefði hún fengið meira út úr því að taka tilboði skúrkanna. Síðan kyssast allir.