Hvellur á lestarstöð
Fjórir Bandaríkjaforsetar hafa verið myrtir í embætti en aðeins einn af eigin stuðningsmanni sem hafði áður sóst eftir embætti í ríkisstjórninni og setið löngum stundum í fordyri hvíta hússins að bíða eftir viðtali. Sjónvarpsþáttaröðin Death By Lightning fjallar um þetta atvik og aðallega mennina tvo sem í hlut áttu, James Garfield og Charles Guiteau. Garfield er leikinn af Michael Shannon og Guiteau af Matthew Macfadyen. Þetta er líflegur og skemmtilegur þáttur, sæmilega sögulega nákvæmur og greindarlegur. Garfield var frá Ohio sem var mikilvægara fylki á 19. öld en síðar, hann hafði verið fulltrúardeildarþingmaður lengi þegar hann varð óvænt frambjóðandi Repúblíkana í hinum tvísýnu forsetakosningum ársins 1880 og náði kjöri með naumum meirihluta. Hann var talinn hófsamur umbótamaður sem miklar vonir voru bundnir við þegar hann var skotinn á lestarstöð eftir aðeins fjóra mánuði í embætti og við tók tveggja mánaða stjórnleysi þar sem hann barðist fyrir lífi sínu á sóttarsæng. Telja nú margir að læknarnir hafi frekar banað honum en hjálpað. Það var afar óþægilegt að horfa á Dr. Bliss (leikinn af Zejlko Ivanek) pota í sárið, vitandi hvaða afleiðingar það átti eftir að hafa.
Garfield er talinn meðal greindustu Bandaríkjaforseta og að mörgu leyti aðdáunarverður maður sem e.t.v. hefði orðið einn af merkari forsetum en tími hans fór allur í innanflokksdeilur og átök og nú er hans fyrst og fremst minnst fyrir að hafa verið skotinn. Shannon leikur hann sem rólegan, hlédrægan og einlægan mann með mikinn pondus. Þetta var öld hinna skeggjuðu forseta og Garfield er sennilega með næstmesta skeggið á eftir Rutherford Hayes sem við fáum ekki að sjá. Meðal annarra persóna og leikenda eru hinir valdafíkn James G. Blaine og Roscoe Conklin sem Bradley Whitford og Shea Wigham leika með miklum tilþrifum og eru enn makkandi í lokin þegar Garfield er allur. Guiteau ferðast milli allra þessara stórmenna með slefberahætti í von um frama. Það er erfitt að hugsa ekki til stórleiks Matthes Macfadyens í Succession um árið. Guiteau hans er sjálfselskur, fleðulegur, mislyndur og hrindir öllum frá sér. Hann dreymir um stóra hluti en enginn annar hefur trú á honum.
Ein athyglisverðasta persónan í þáttunum er Chester Alan Arthur sem tók við af Garfield og Nick Offerman er eins og fæddur til að leika 21. forsetann, bæði í útliti en þar að auki nær hann vel utan um þversagnirnar í fari Arthurs. Arthur þótti tiltölulega lítilsigldur þegar hann var valinn varaforsetaefni og þar að auki handlangari hins valdamikla Roscoe Conkling en þegar Garfield var skotinn neitaði Arthur að gegna forsetaembættinu í hans stað og þegar hann neyddist að lokum til þess við andlát Garfields tók hann upp umbótastefnu hans að mestu leyti. Arthur varð þó ekki vinsæll í embætti og flokkurinn fékkst ekki til að tilnefna hann til forseta árið 1884. Hann var líka fyrirlitinn af sagnfræðingum í 90 ár en þá tók vindáttin að breytast og núna þykir Arthur hafa staðið sig að mörgu leyti vel. Það kemur talsvert á óvart að undanfarið sést Arthur iðulega með Garfield á listum yfir klárustu Bandaríkjaforsetanna þó að nafn hans vart verið á hvers manns vörum eftir að hann lést.
Í hinum átakanlega lokaþætti berst Garfield fyrir lífi sínu með lítilli hjálp dr. Bliss á meðan Guiteau stundar taumlausan áróður fyrir sjálfan sig úr fangelsinu og ímyndar sér að Arthur muni náða hann. Hann fer hlæjandi og syngjandi í gálgann við litlar undirtektir viðstaddra (sem mun ekki vera rétt þó að sú saga hafi komist á flot). Sama ógæfan svífur yfir þeim öllum og raunar var ekkja Garfields, Lucretia, sú eina af aðalpersónunum sem lifði enn 15 árum eftir voðaverkið þó að Garfield hafi fyrir kaldhæðni örlaganna verið á lestarstöðinni vegna veikinda hennar þegar skotið reið.
