Vöðvastælta léttpornóið
Ég ólst upp á tímum þar sem bækur Theresu Charles, Barböru Cartland og annarra slíkra voru nógu vinsælar til að vera auglýstar í sjónvarpi þannig að ég þekkti þær lengi án þess að hafa lesið þær. Það má velta fyrir sér hvað þessum afkastamiklu rómönsuhöfundum af kynslóð afa og ömmu hefði fundist um Rachel Reid (f. 1980) frá Nova Scotia sem skrifar eingöngu um íturvaxna hokkíleikara sem hrífast af álíka funheitum hokkídrengjum.
Eina slíka bók hlustaði ég á skömmu eftir að ég fékk mér Storytel í árslok og var að prófa gripinn en reiknaði ekki með að hlusta á bókina alla, einkum þar sem mér fannst fyrsti kaflinn eiginlega vera „softporn“. Það var samt eitthvað sem varð til þess að ég lauk við þetta allt, með þeim fyrirvörum að það er ekki sama að hlusta á bækur og lesa því að einatt er maður að gera eitthvað annað líka (t.d. ganga um Þingholtin). Þetta var sagan Heated Rivalry (gefin út 2019) sem fjallar um margra ára ástarsamband hinna stórefnilegu hokkíleikara Shane Hollander sem er kanadískur af japönsku kyni og hins rússneska Ilya Rozanov sem forfærir Shane. Mikið þema er í bókinni er að þeir eru báðir stöðugt í fréttum og vegna samkeppninnar milli þeirra má samband þeirra alls ekki fréttast.
Ég er ekki helsti markhópur kynórabókmennta og hafði vissar efasemdir um höfund sem helgar sig rómönsum um hokkíleikara og í fyrstu þótti mér þetta allt líkara blæti en skáldskap en Reid segist raunar vera í markvissri uppreisn gegn eitraðri karlmennsku hópíþróttanna og það skrýtna er að henni tekst að umvefja persónur sínar slíkri væntumþykju að þrátt fyrir alla anatómíuna, líkamsvessana og testósterónið (og gróteskan rússneskan hreim Storytel-lesarans þegar hann talar fyrir Ilya) langaði mig nógu mikið til að kynnast þeim báðum til að hlusta til loka. Nýlega fengu verk Reid síðan byr í seglin þegar Heated Rivalry var gerð að djörfum sjónvarpsþætti (þó að ekki jafnist hann á við bókina hvað það varðar) en leikstjórinn Jacob Tierney hafði áður vakið athygli með þáttunum Letterkenny. Vinsældir Heated Rivalry eru gífurlegar, þetta er fyrsti sjónvarpsþátturinn sem ég hef séð sem fær einkunnina 9,9 af 10 á Alþjóðlega kvikmyndagagnagrunninum IMdB og aðalleikararnir tveir Hudson WIlliams og Connor Storrie hafa orðið stjörnur á einni nóttu (enda hafa þeir sannarlega gert hvað sem er fyrir frægðina og líka komið naktir fram).
Það hvarflaði að mér að afreksíþróttamenn nútímans séu líklega helstu jafnokar miðaldariddara og ástarsambönd þeirra dansa á línu kappseminnar og hinna sterku banda sem hópíþróttum fylgja. Shane og Ilya verða uppteknir hvor af öðrum sem keppinaut og kenning Reid er greinilega sú að skammt sé milli keppni og þrár. Ég hef alla ævi forðast íþróttadrengi eins og Reid elskar að fjalla um og veit því ekki hve sannferðug lýsingin er, en þeir virka ágætlega sem metafórur af svipuðu tagi og herkonungar og valkyrjur ármiðalda. Þeir kunna að vera kappsamir ruddar á svellinu en Reid sannfærir okkur um að öðru máli gegni í rúminu þar sem hver einasta kynlífsathöfn (öllum lýst nákvæmlega) felur í sér viðkvæmni og innileika sem mun frægari höfundum gengur stundum treglega að miðla. Kannski veldur mikil áhersla 21. aldar á líkamsrækt vinsældum bókanna og þáttanna. Ég lét sjálfur undan og fór á slíka stöð í fyrsta sinn skömmu áður en ég hlustaði á þetta allt og horfði að lokum á þáttinn líka. Öfugt við bókina eru þættirnir í tímaröð og hefjast á að Shane kynnir sig fyrir Ilya upp við einhvern skúr sem gæti þess vegna verið á Íslandi en lendir svo í að vera valinn annar í hokkídeildina (skil ekki íþróttina eða merkingu þessa) á eftir Ilya og er að vonum súr á svip. Þeir hittast svo í leikfimisal hótels síns þar sem þeir svitna og stynja saman og stara ákaft hvor á hann. Næsta skref er að þeir eru fengnir til að leika saman í auglýsingu og í kjölfarið nálgast Ilya Shane í opnum sturtuklefa (sjá að neðan) og þeir mæla sér í kjölfarið mót á hótelherbergi Shane þar sem mikið bonkedíbonk hefst (sjá enn neðar).
Samkvæmt netinu eru fjórtán langar kynlífssendur í þáttunum (þær voru enn fleiri í bókinni, minnir mig) og tilkomumiklar rasskinnar aðalleikaranna verða afar kunnuglegar eftir tæpa fimm tíma af þessu. Kenning Rachel Reid er augljóslega sú að kynferðislegt aðdráttarafl sé forsenda ástarinnar. Fyrst ætla þeir Ilya og Shane sér að vera „fuckbuddies“ og kalla hvor annan eftirnöfnum árum saman. Eftir mikið og langvarandi leynimakk (þar sem þeir meðal annars kalla hvor annan Jane og Lily þegar þeir senda textaskilaboð) þróast samband þeirra að lokum í hreinræktað og innilegt ástarsamband sem virðist stærra sakir tregðu þeirra beggja til að verða ástfangnir. Enginn vafi er á að sambandið þrífst á harðri keppni og stöðugum átökum milli andstæðra persónuleika sem eiga þó áhugann á bardagaíþróttum og hraustlegum karlmannslíkömum sameiginlegan. Ilya er frakkur og árásargjarn hörgabrjótur en Shane feiminn, þögull og hlýðinn mömmudrengur. Þátturinn víkur aðeins frá bókinni þar sem Shane var undirgefinn en Ilya ráðandi í rúminu en það er eiginlega klisja miðað við persónuleika þeirra á meðan raunveruleikinn er oft fjölbreytnari.
Ilya á ekki í góðu sambandi við fjölskyldu sína en Shane er aftur á móti afar háður foreldrum sínum enda einkabarn að austur-asískum sið. Fyrir slysni komast þau seint og um síðir að sambandi hans við Ilya og verður það eðlilega stóráfall, ekki vegna þess að Shane hafi reynst upp á karlhöndina (þau áttu eiginlega von á því) heldur að það sé Ilya. En þetta hjálpar Shane og Ilya að átta sig á að það sem er á milli þeirra er ást en ekki bara losti. Bæði Shane og Ilya hafa oft þurft að þola erfiða umræðu í heimi þar sem ekki er gert ráð fyrir að íþróttastrákar séu ástfangnir hver af öðrum og sérstaklega á Ilya erfitt uppdráttar heima í Rússlandi (ein skemmtilegasta nýjungin í þáttunum er hve mikil rússneska er töluð og við fáum meiraðsegja að heyra í t.A.T.u). Eitt af því fallegasta við bæði bók og þætti er að hinn frekar félagslegi einangraði Shane á vin í liði sínu sem heitir Hayden og er með konu og barn og sá er skemmtilega gersamlega blindur á vin sinn en stendur samt með Shane alla leið eftir að upp kemst um sambandið.
Þátturinn skellir fyrstu bók Rachel Reid, Game Changer (2018), inn í fléttuna sem er þó aðallega úr bókinni samnefndu. Í heimi Rachel Reid eru margir hýrir hokkíleikarar (en sjást lítt í raunheiminum) og einn slíkur er Scott Hunter sem verður ástfanginn af barþjóninum Kip og verður síðan brautryðjandi í því að gera samband sitt opinbert sem verður Shane og Ilya óbein hvatning þó að þeim finnist þetta eðlisólíkt þeirra vanda sem snýst ekki síst um að hokkíunnendur elska keppnina milli þeirra og gætu átt erfitt með að sætta sig við að þeir hafi í raun verið par allan tímann. Þetta dýpkar þó söguna og Scott þessi er ágætlega leikinn af Kanadamanninum François Arnaud en þessi söguþráður líður samt fyrir samanburð við hið funheita samband Ilya og Shane.
