Dymbildagar
Strax í 13. aldar ritunum Hungurvöku, Sturlungu og Kristni sögu er rætt um „dymbildaga“ sem eru þá dagarnir rétt fyrir páska, stundum kölluð dymbilvikan, frá því að Kristur reið inn í Jerúsalem uns hann var krossfestur fimm dögum síðar. Þó að ég væri alinn upp utan trúfélaga var þessi saga áberandi í menntun minni og man ég meðal annars eftir jólaleikriti í sex ára bekk þar sem við lékum þessa píslarsögu — raunar ég aðeins í áhorfendahópnum enda aldrei auglýsingamyndabarn. Enga athugasemd gerðum við fyrstu utankirkjumennirnir við þetta, trúleysi var ekki í tísku og allir sem eru raunverulega öðruvísi vita að enginn kostur væri að lifa í mannfélagi með þeim einum sem væru sammála okkur. „Pálmadagur“ er annars líka algengt orð til forna, mun frekar en pálmasunnudagur enda fornmenn knappir á bókfellið.
Strax í sex ára bekk var mikið rætt í tímum um asnann, tákn hógværðar og friðsemdar Krists, en allir hinir frægu herkonungar áttu nafnkunna hesta. Pálmagreinarnar voru líka greindar en ég man ekki hvað Kristín kennari sagði okkur um þær eða um fólkið sem hrópaði „Hósanna“ (eitt kunnasta lagið í söngleik Lloyd Webbers og Rice sem ég þekkti þó ekki þá). Það fylgdi umræðunum ekkert beint trúboð svo að ég muni, aðeins þessi saga sem allir áttu að kunna. Ég fór aftur á móti einu sinni í KFUM og þar leið mér illa út af helgislepjunni en kennararnir í sjálfum skólanum tækluðu þetta ekki þannig og það var ekki fyrr en fermingarárið að rætt var endalaust um það „þegar þið gangið til prestsins“ enda gerðu það allir nema við bræður sem vorum þá svolítið eins og stúlkurnar í bekk eðlisfræðikennarans sem sagði alltaf „Strákar mínir og krakkar“.
Kirkjur og kristin listaverk eru alltaf á dagskránni í utanlandsferðum mínum og ég kann ósköp vel við mig í þessum helgu húsum sem alltaf eru opin og voru það einu sinni á Íslandi líka (öfugt við húsið sem ég vinn í). Það er alltaf best ef ekki þarf að læsa og banna og fangelsa en kannski er sá tími liðinn á Íslandi. Núna rambar maður aldrei á opna kirkju hér á landi og er það synd og ekki alveg fyllilega í anda mannsins á asnanum sem sagði börnunum að koma til sín.
