Vanilluís fyrir stressaða

Þrátt fyrir hið ágæta afþreyingarkerfi Flugleiða leynist þar ekki alltaf kvikmynd sem mig hefur dreymt um að sjá og stundum á ég ekki neitt afgangs fyrir bók eða erfiðar bíómyndir þannig að ég ákvað í eitt slíkt skipti (nánar tiltekið 11. nóvember síðastliðinn) að Systralag ferðagallabuxnanna væri einmitt léttmeti fyrir þetta tilefni sem reyndist rétt en væmnistuðullinn er annar í Bandaríkjunum en Evrópu. Þessi kvikmynd er gert eftir táningabók sem ég las einu sinni og fjallar um fjórar óaðskiljanlegar vinkonur sem fyrir töfra komast allar í sömu gallabuxur, jafnvel sú þéttasta í hópnum. Þær finna síðan upp á að senda buxurnar á milli sín eitt sumar þegar þær eru aldrei þessu vant ekki saman. Þetta hljómar eins og bók eftir bandaríska Jenny Colgan eða Bókaklúbburinn með Jane Fonda, Diane Keaton, sú alræmda „kvennamynd“ sem karlmenn af minni kynslóð og eldri hlutu að forðast sem heitan eldinn. Einn slíkur gagnrýndi myndina um systralagið í Guardian og fjallaði sú gagnrýni einkum um klígjuna sem þessi stelpusaga ylli öðru eins karlmenni.

Sögurnar taka stelpurnar í allar áttir. Ein fer til Grikklands til ættingja sem kunna enga ensku og eru þar af leiðandi afar frumstæðir (þetta er ekki beinlínis sagt en reiknað með áhorfendum sem halda það). Þar kynnist hún fyrir eigin klaufaskap einum gríska folanum sem hefur búið í Bandaríkjunum og talar þess vegna ensku en með torkennilegum hreim; hann reynist snúinn til Grikklands vegna þess að hann hefur misst foreldra sína í voveiflegu slysi — þessi höfundur vill ekki vera sökuð um að taka ekki á hörðu málunum. Þau verða fljótlega par og er ekkert dramatískt við það nema þegar frumstæðu fæðardeilurnar á eyjunni (held að þetta sé í Santorini) stía þeim í sundur eins og á miðöldum. Þessi stúlka er leikin af Rory Gilmore úr Mæðgunum og á að vera hlédræg og siðprúð en í einu atriðinu er hár hennar tekið úr hnút og fer að flæða um axlirnar líkt og í rómantískum myndum frá 4. áratugnum og ég áttaði mig ekki alveg á hvort þetta ætti að vera paródía. Annars var þetta ansi tíðindalítil saga. Vanilluís fyrir mig.

Sú næstminnst spennandi fjallar um pönkarastelpuna sem verður eftir í bænum og vinnur í þarlendum Hagkaupum. Sú stelpa er hranaleg eins og pönkurum hæfir og hefur engin önnur persónueinkenni en 12 ára stelpa bræðir hjarta hennar með því að elta hana á röndum. Líkt og í bestu John Green sögu reynist stelpan vera með hvítblæði og deyr að lokum en pönkarinn nær sambandi við sínar mjúku hliðar þó að engum draumaprins sé spanderað á hana. Sem betur fer læknast mörg börn af þessum andskota árið 2026 en ekki í amerískum sorglegum táningamyndum sem vilja kynna ungu hetjurnar fyrir alvöru lífsins.

Ljóshærða stelpan í hópnum (leikin af Serenu úr Gossip Girl) hefur misst mömmu sína (sjálfsmorð) og pabbinn sendir henni vélrituð bréf (afi sendi ömmu a.m.k. eitt slíkt sem við fundum að þeim látnum). Hún fer í íþróttasumarbúðir, er þar hrokur alls fagnaðar og í fyrstu leiðtogi hópsins. Hún er best í öllu líka eins og Kjartan Ólafsson forðum og eltir einn þjálfarann á röndum uns hann liggur hana og þá kemur í ljós að í raun var þetta alls ekki það sem hún vildi; hafið það í huga amerísku gellur að kynlíf leysir ekki allan vanda! Þau sættast þó að lokum og hann lofar að hætta að sofa hjá 17 ára stúlkum jafnvel þótt þær elti hann á röndum.

Aðaldramað snýst þó ekki um bílslys, sjálfsmorð eða hvítblæði heldur um Ugly Betty leikkonuna sem í þessari mynd á raunar ekki að vera ljót (sem hún var aldrei) heldur feit (ekki heldur). Hún eyðir sumrinu með pabbanum sem hefur tekið saman við vel stæða konu og ætlar að giftast henni en hefur engum sagt frá því, allra síst dótturinni. Þetta er fremur krípí náungi sem virðist endurvekja sambandið við dótturina einkum vegna þess að nýja konan vill það. Stelpan þjáist því mjög af svikunum og vanrækslunni en lausnin (billeg) er sú að vinkonurnar fylgja henni í brúðkaupið í óviðeigandi fötum og fótóbomba það en er furðu vel tekið vegna þess að þetta er þannig sykurvella. Pabbinn lærir vonandi að skammast sín og tekur þannig út nauðsynlegan þroska.

Stundum þarf maður fyrirsegjanlegar myndir um fjórar grunnar týpur með dramahlaðnar en í raun tilfinningalausar sögur og buxurnar sem bindiefni þótt okkur sé varla ætlað að taka þær alvarlega sem hringinn eina. Á hinn bóginn er þetta dásamlega óátákanleg mynd fyrir ferðastressaða þrátt fyrir dauðsföllin og misheppnuðu feðrasamböndin. Leikkonurnar fjórar (Alexis Bledel, America Ferrera, Blake Lively og Amber Tamblyn) hafa líka sinn sjarma sem kemur nánast í stað fléttunnar.