Megas allur

Orfeus og Evridís

Eins og hamar ótt á steðja
uppi á þaki regnið bylur
en í þínu þæga tári
þar er gleði, birta, ylur.

Á þínum góðu unaðstöfrum
önd mín, sál og kraftur nærist,
þér ég æ mun fé og föggum
fórna meðan að hjartað hrærist.

Svefn þinn, guð, í glasi áskenktu
greiðir fró í stríði hörðu.
Þannig fæ ég þreyð af árin
þar til loks ég sef í jörðu.

Fjallahringurinn, hann er dreginn
hringinn í kringum mig
og utan hans þar er ekki neitt
því innan hans þar hef ég þig.

En við verðum að láta okkur litla hríð
lynda það sem til bar.
Þú hvílir í brekkunni bak við húsið,
bráðum finnumst við þar.

Hún var falleg og hún var góð,
hún var betri en þær
og þegar hún sefur við síðuna á mér
þá sef ég góður og vær.

Sólin kemur upp í austri
en í vestri sest hún niður.
Í dalnum þar sem ég opnaði augun
í árdaga ríkir kyrrð og friður.

Hesturinn minn, hann heitir Blesi,
höfum við sömu lifað árin.
Ég held áfram en hún styttist nú
óðum leiðin fyrir klárinn.

Blesi minn, í brekkunni góðu
búinn er þér hvílustaður.
Einhvern tíma ái ég með þér,
örþreyttur, gamall, vonsvikinn maður.