Haustboðar

„Einhverja nóttina koma skógarþrestirnir / að tína reyniber af trjánum / áður en þeir leggja í langferðina yfir hafið, / en það eru ekki þeir sem koma með haustið / það gera lítil börn með skólatöskur“. Þetta ljóð Vilborgar Dagbjartsdóttur hefur setið í mér síðan í bernsku, ekki aðeins vegna þess að Vilborg var með fyrstu stórskáldum sem ég hitti persónulega og tengdist það því að hún sá um Kompuna í Þjóðviljanum. Mér finnst ljóðið betra núna en mér fannst á barnsaldri enda kann ég æ betur að meta það sem er einfalt en þó ekki banalt.

Þetta haust koma auðvitað út bækur eins og jafnan og þar sem ég er sjálfur viðriðinn bókaútgáfu á vegum Hins íslenska bókmenntafélags hef ég lesið nokkrar áður en þær komu út og er afar stoltur af þeim. Ég nefni þrjár sem eru komnar út og lesendur geta notið haustsins með. Sigvaldi Thordarson arkítekt er samstarfsverkefni Albínu dóttur hans og Péturs H. Ármannssonar. Sigvaldi teiknaði ýmis hús sem mér tengjast og honum hefur tekist að komast inn í tungumálið því að ég geri ráð fyrir að „Sigvaldahús“ verði í orðabókum framtíðarinnar, jafn algengt og orðið er á tímaritavef Morgunblaðsins. Saga Sigvalda var merkileg að svo mörgu leyti að það hljóta margir að hlakka til að kynna sér þetta þétta ritverk.

Önnur ekki síður merkileg bók er rit Þorsteins Gunnarssonar arkítekts um stjórnarráðshúsið, Hvernig fangahús varð stjórnarráðshús. Það má líka finna fjölskyldutengsl milli mín og þessarar bókar en bækur Þorsteins um húsagerðarlist mæla fyrir sjálfa sig, þó að hann sé vitaskuld þekktastur sem leikari og arkítekt hefur hann líka reynst vera rithöfundur sem munar um og þessi bók er kannski eitt hans allra merkilegasta og tímabærasta rit.

Þó að dráttlistin sé mikilvæg þá þarf hugurinn meira en efnismenningu og þá kemur sér vel að Bókmenntafélagið er líka búið að gefa út ritið Samræðusiðfræði eftir Vilhjálm Árnason heimspeking en fáir hafa kynnt Íslendingum siðfræðina umfram hann. Það vakti gleði mína að sjá forsíðu ritsins; hún gefur tóninn um margbrotna og flókna umræðu ritsins sem er fjarri því að vera skyndibiti enda ekki ætlun Bókmenntafélagsins að verða skyndibitastaður. Góðar bækur krefjast rækilegs lesturs og það á við um þessar allar þrjár sem Bókmenntafélagið færir þjóðinni að þessu sinni.